کاش باران بودی ...

تا به یک لحظه ی تاریک پر از ابر سیاه

بر دل نازک شب

همچو چشمان سحر !

پاک می باریدی...

             کاش باران بودی

             تا به یک سایه ی مایوس پر اندوه سپهر

             روی دشتی بی عشق

             همچو خوابی آرام

             ساده می باریدی

کاش باران بودی

تا به سوگند شقایق ، بی یار

پاسخی از ته دل می دادی

تا بدانند همه

                که تو هم می دانی

                                         بی قراری سخت است

                                                                           آشنایی ، مبهم

                                                                                                   و جدایی دلگیر

کاش باران بودی ...

عین آب چشمه

      آبی ، آرام ، بلند

               بر دل تنهایم

                              خشک می باریدی

کاش باران بودی

تا به یک وسعت بی طاقت وَهم

تند و کولی وَش و دیوانه صفت

بر سرم مثل غبار

سخت می باریدی

آی باران عزیز

                 می دهیمت به شقایق سوگند

                                  که از این دشت ، نباریده ، مرو

گر از این دشت نباریده روی

                               عطش باغ  ، دل مزرعه را خواهد کُشت ...

              آی باران !

                           باران ....